De Maine Coon

Oorsprong van de Maine Coon

De oorsprong van dit ras is terug te leiden naar de staat Maine in Noord-Amerika, met zijn korte zomers, koude winters met dikke pakken sneeuw en zijn ruige klimaat. Over het verleden van de Maine Coon doen vele verhalen de ronde. Concrete bewijzen zijn er echter niet en zo zal de oorsprong van de enige natuurlijke halflanghaar kat van Noord Amerika, altijd in mysterie gesluierd blijven. Eén van de meest bekende legenden is die van de kruising van een huiskat met een wasbeer. De staart van de Maine Coon vertoont grote gelijkenissen met de weelderige en gestreepte staart van de wasbeer (raccoon in het Engels). Een kruising tussen deze twee dieren is echter genetisch onmogelijk. Een andere theorie is dat de huiskat zich zou hebben gekruisd met de lokale 'bobcats' in Maine. In de streek van Maine leven vele wilde katten waaronder de Bobcat, de Lynx en andere kleine wilde kattensoorten. Er zijn verslagen van ooggetuigen die de paring tussen de katten zouden hebben gezien. Bobcatkittens lijken in grote mate op de huidige Maine Coon kittens met een stevig lijfje, krachtige poten en pluimpjes op de oren. Dit is een aannemelijker idee dan de vermenging met de wasbeer. Echter, de genoemde wilde katten hebben een korte stompe staart; dit zou niet kunnen leiden tot de volle lange staart van de Maine Coon. De meest romantische mythe over de herkomst van de Maine Coon is die over Kapitein Samuel Clough uit Wiscasset (Maine), Marie Antoinette (koningin van Frankrijk) en haar koninklijke katten. Documenten bewijzen dat tijdens de Franse Revolutie complotten werden gesmeed om de koningin uit Frankrijk naar de Verenigde Staten te krijgen met medewerking van de kapitein. De koningin zou bij de kapitein en zijn familie gaan inwonen; de brieven die hij aan zijn vrouw schreef om het huis zo comfortabel mogelijk te maken voor de koningin bestaan zelfs nog. Het is een feit, dat de kapitein diverse dure spullen aan boord had van zijn schip, waaronder zes koninklijke langharige katten. Na de onthoofding van Marie Antoinette in Frankrijk eiste niemand de koninklijke spullen op; de katten bleven in Maine en worden door sommige gezien als de voorouders van de Maine Coon. De evolutietheorie houdt zich het meest staande tussen al deze mooie legendes en mythes, ofwel 'de wet van de sterkste' waardoor er een natuurlijke selectie ontstaat. De eerste katten zullen met schepen zijn meegekomen naar de Verenigde Staten, waar ze aan land kwamen en rondzwierven. Dieren passen zich aan aan hun omgeving en het heersende klimaat. De zwakke stierven, de sterke overleefden en pasten zich aan aan het koude klimaat van Maine. De bewoners uit de staat Maine namen de kat onder hun hoede en gebruikten de kat op hun boerderijen als jager tegen knaagdieren. Lang voordat de bekende kattententoonstellingen ontstonden (rond 1830), organiseerden de bewoners van Maine al festivals en markten. Niet zelden werden daar ook de Maine Coon katten gesignaleerd. De festivals groeide rond 1860 uit tot diverse wedstrijden waaronder schoonheidswedstrijden tussen de 'Coons', zoals het ras toen genoemd werd. In 1870 wordt de Maine Coon als ras erkend op de grotere kattenshows. De Maine Coon was een geliefde kat op deze wedstrijden. Met het populairder worden van de tentoonstellingen groeide ook de belangstelling naar de uitheemse Europese kattensoorten. Na de benoeming van een Maine Coon als beste op de show (BIS) in 1911 verdween de Maine Coon langzaam weer naar de achtergrond. Bewonderaars van het ras brachten de Maine Coon rond 1970 weer terug op het toneel. Het ras is op dit moment één van de populairste rassen in Nederland.

Het karakter van de Maine Coon

Maine Coon staat bekend om zijn grote aanpassingsvermogen qua leefomgeving; hij kan op een appartement wonen maar ook intens genieten van de buitenlucht. De Maine Coon kan het prima vinden met katten en honden, en is snel gewend aan nieuwe huisgenootjes. Ze zijn altijd goedgehumeurd en worden vaak omschreven als de clown onder de katten met hun gekke capriolen en streken. Ze vermaken zich uren met de kleinste vliegjes of papieren propjes. Maine Coons kunnen de, op het eerste gezicht, meest onmogelijke houdingen aannemen om te gaan slapen, je vindt ze dan ook vaak slapend op hun rug. Onder het wilde, indrukwekkende uiterlijk schuilt een zachtaardig karakter, dat niet opdringerig is maar wel geniet van menselijke aandacht. Ze blijven speels tot op hoge leeftijd en vergeten hierbij af en toe hun grootte. Ze liggen niet vaak op schoot maar blijven wel altijd dicht in de buurt. Het zijn intelligente katten die een grote interesse hebben in hun omgeving, zelfs tot op het nieuwsgierige af. De meeste Maine Coons vinden stromend water geweldig en zijn zelfs niet vies van een regenbui. Typische eigenschappen van Maine Coons zijn het 'babbelen' tegen hun baasjes en het eten met hun voorpootjes; ze scheppen als het ware het eten uit het bakje. De meeste mensen zijn verbaasd als ze voor het eerst het zachte stemgeluid van een Maine Coon horen, je zou een heel ander geluid verwachten als je kijkt naar het formaat en uiterlijk van de kat. Van de meeste Maine Coon houders zul je horen dat als ze eenmaal een Maine Coon in huis hebben (gehad) ze niets anders meer willen, er wordt gekscherend gepraat over 'het coon-virus'.

Het uiterlijk van de Maine Coon

De Maine Coon is het grootste gedomesticeerde kattenras en heeft een natuurlijk uiterlijk. Ze hebben een losstaande halflangharige vacht met weinig ondervacht. Ze staan hoog op de poten. De staart is lang en vol behaard en wordt door de Maine Coon gebruikt in tijden van kou door deze om zich heen te draperen en erop te gaan liggen. Zo worden de oren en de poten warm gehouden. De staart behoort dan ook minimaal dezelfde lengte te hebben als het lichaam. De kop is breed met een vierkante snuit; in de neus zit een knik De oren zijn groot met haarpluizen en boven op de oren zitten meestal pluimen (lynxtips). Vaak heeft de Maine Coon een grote dikke kraag, terwijl op de kop het haar kort is evenals op de schouders en poten. Op de flanken en rug is het haar langer; de buik en broek is dicht en lang behaard. De Maine Coon heeft zware botten en stevige spieren. Ondanks dat er over het gewicht en de grootte vaak overdreven wordt is de Maine Coon een zware, grote kat; een poes weegt tussen de 5-7 kilo en een kater kan tot 9 kilo worden. Maine Coons zijn "langzame ontwikkelaars" en bereiken hun uiteindelijke, volwassen gewicht, grootte en vacht pas als zij 3 à 4 jaar oud zijn. Hoewel de Browntabby (eventueel met wit), de oorspronkelijke kleur is, mogen alle kleuren (eventueel met zilver en/of wit) en patronen voorkomen, behalve colourpoint en de kleuren lilac, chocolate, cinnamon en fawn. De structuur van de vacht is sterk afhankelijk van de kleur en patroon van de vacht. Zo is de één zacht en pluizig en de ander stug of vettig. De volgende patronen komen voor: Gemarmerd (Classic of Blotched), Gestreept (Mackarel) en Effen (Solid). Verzorging van de Maine Coon Door de langharige vacht verwacht je veel onderhoud te hebben aan de Maine Coon maar niets is minder waar. De vacht heeft geen speciale verzorging nodig dan eens in de week te kammen. De vacht is waterafstotend en zorgt ervoor dat de kat is beschermd tegen kou, regen en sneeuw. Dit 'vettige' laagje zorgt er ook voor dat de vacht niet snel klit. Als je niet wilt showen met je Maine Coon is het ook niet nodig om hem te wassen. Tijdens de rui kun je de kat helpen de haren kwijt te raken door met een grove kam 2 keer per week te kammen. Voor de staart van de Maine Coon zijn er speciale roltand kammen; deze zijn wat milder en zorgen ervoor dat de staart mooi vol blijft en de haren niet beschadigd.

Voeding

Geef als voer brokken voor grote kattenrassen van een premium merk. Deze brokken zorgen ervoor dat de tanden en het tandvlees in een goede conditie blijven. Ook is het belangrijk om Maine Coons een paar keer per week rauw vlees te voeren. Dat is goed voor de opbouw en onderhoud van de botten en de spieren. Let wel op dat het volledig voer is! Te vinden in het vriesvak van de betere dierenspeciaalzaak. Zorg altijd dat er vers water staat. Het liefst d.m.v. een waterfontijn, omdat Maine Coons graag van stromend water drinken.

Rasstandaard

Shows worden georganiseerd door verschillende organisaties. Hierdoor zijn er ook verschillende standaarden.
De volgende rasstandaarden zijn beschikbaar:
•FIFé
•Saint pro Cat

Polydactyl Maine Coon

Normaal heeft een kat 5 tenen aan zijn voorpoten en 4 aan zijn achterpoten. Polydactyle katten kunnen echter tot 9 tenen aan elke voet hebben. Deze erfelijke afwijking die meer tenen veroorzaakt, komt bij diverse dieren voor en zelfs bij mensen. Hoewel we deze afwijking bij katten van het vaste land van Europa weinig zien, schijnt die in Engeland wel regelmatig voor te komen. Men gaat er van uit dat dergelijke katten in het begin van de 17e eeuw met zeevaarders zijn meegegaan naar Amerika en zich verder over het land verspreid hebben. Opvallend is dat vooral in de omgeving van Boston, waar de eerste emigranten aankwamen, het percentage vrij hoog is. Er wordt gezegd dat toen de Maine Coon fokkers van het eerste uur hun best deden om de Maine Coon bij de diverse kattenverenigingen erkend te krijgen, het bestand van ongeregistreerde Maine Coon voor 40% polydactyl was. Omdat het in de rasstandaard opnemen van polydactylie als mogelijkheid bij de Maine Coons een onoverkomelijke hindernis bleek voor erkenning van het ras, heeft men deze voorwaarde destijds laten vallen. Aangezien polydactylie dominant vererft, is het eenvoudig deze eigenschap er uit te fokken. Je ziet of een kat poly is of niet. Een enkele keer lijkt Moeder Natuur ons wel eens voor de gek te houden met een kat die niet polydactyl lijkt, maar dit toch vererft. In dat geval is echter altijd een van de ouders overduidelijk wel meertenig. U hoeft dus niet bang te zijn dat uit lijnen waar geen polydactyle katten in voorkomen, plotseling een kitten met meer tenen verschijnt. Sommige fokkers die met poly's werken, hebben zich aangewend bij de polykatten als kenmerk de letter P in de naam te verwerken, zodat u dit op de stamboom kunt traceren.